Woord voor de wereld

‘VAKANTIE’ hebben de kinderen met koeienletters op de kalender gekalkt. Ze hebben er zin in. Tellen de dagen af tot het eindelijk zover is dat ze niet meer naar school hoeven. Dat hun agenda leeg geveegd is.

Je zou het een regelrechte aanval op de zorgvuldig opgebouwde façade kunnen noemen. De psychologische testen die ik bij dementerende mensen moest afnemen. Ik zag de paniek in hun ogen als ze antwoorden schuldig moesten blijven.

Gesprek

Vroegere ik: Kinderen? Ik heb daar niet per se iets mee. Als ik naar mensen met kinderen kijk, zie ik vooral gedoe. Ik ben er niet echt jaloers op.

Ik: Klopt, dat zie je aan de buitenkant. Maar wat ik toen nog niet wist – en nu wel weet– is dat een kind geen ‘project’ is. Kinderen zijn een verlengstuk van jezelf, maar tegelijk ook helemaal zichzelf. Die verbondenheid zie je niet van buitenaf.

De verwachte complimentjes blijven uit. Een ander gaat er met de prijs vandoor. Je hebt je mooiste jurk aan, maar op het feestje ziet hij je niet eens staan. Wat kunnen ze soms pijn doen. Die momenten van teleurstelling.

De deurbel gaat. Snel ruk ik mijn keukenschort af. Tiptop verschijn ik in de deuropening. Schaamte voor mijn positie als ‘slechts’ huisvrouw speelt mij parten. ‘Wil God dat ik Hem zó dien?’

Als je met een half open oor door de straat loopt, hoor je deze opmerking vaker dan je denkt: “Alsof het zo heeft moeten zijn.” Jong en oud, rijk en arm, gelovig of niet—iedereen zegt het wel eens. En zelfs als je het niet hardop zegt, kan het gevoel je toch bekruipen. Een gevoel dat dingen niet zomaar gebeuren, maar dat het ergens voor moest zijn.

Met haar beverige hand had ze het in grote letters op de balken van haar schuurtje geschreven. ‘Deze zingen Gode lof’ en ‘alles wat adem heeft, love de Heere.’ Haar klanten konden er niet omheen. Het Evangelie zat bij de prijs van haar handgevoerde tamme valkparkieten in begrepen. Oma hield te veel van haar God om over Hem te kunnen zwijgen.

„Zo zeg, dat had ik nooit van jou verwacht!” Het zal je maar gezegd worden. Is het je nooit
overkomen? Mij wel. Ik kreeg het voor mijn kiezen toen ik iets deed wat niemand van mij had
verwacht, want… „jij bent toch een christen!?” Daar stond ik dan met mijn ‘goede gedrag’.
Bedremmeld keek ik naar mijn schoenen. Rode wangen kleurden m’n gezicht. De Engelsen hebben
daar een uitdrukking voor: ‘egg on your face’. En inderdaad, zo voelt het. Alsof er een warm ei, zo
van onder de veren van moeder kip, in je gezicht wordt gegooid – flats – waarna de glibberige
inhoud traag langs je wangen loopt. 

Op ieder stoeltje staat een prachtig geknutselde kroon klaar. De kleuters popelen bij de deur. Wanneer mogen ze naar binnen? Eindelijk mogen ze de kroon op hun hoofd zetten. Om straks samen bij de vlag voor de koning te zingen.

Samen verwonderen we ons over het koolzaad en fluitenkruid dat, als vanuit het niets, ineens opschiet. Het zonlicht dat door het ontluikende groene blad vriendelijk over het pad valt. Ons dagelijkse fietstochtje naar school verandert in een moment van aanbidding.

De woorden waren bijna sleets geworden. Uitgesleten door het veelvuldig gebruik. ‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft…’
Tot ze onlangs ineens een díepe kleur kregen.

Wat is er mooier dan een witte Kerst? Als een prachtig wit sneeuwlaagje ieder takje en overgebleven blaadje aan de bomen bedekt. En de anders groene bermen veranderd zijn in een smetteloos wit tapijt. Witte Kerst, een kloppend plaatje.