Woord voor de wereld

‘Hier ben ik dus terecht gekomen’, verzucht onze schoondochter in spé als ze ’s morgens vroeg de kamer binnenstapt. Ze neemt het weidse uitzicht aandachtig in zich op. Ontdekt de koeien die gemoedelijk achter het beukenhaagje voorbij stappen. En verwondert zich over de prachtige herfstkleuren in onze ‘achtertuin’.

Steeds kom je het tegen. Zomaar langs een kronkelend paadje omhoog. Of, in het hart van een klein Limburgs dorpje. Een kruisbeeldje. Met daaraan de gekruisigde Christus. Altijd weer met Zijn armen wijd uitgespreid.

Onlangs was een weg in het dorp afgesloten vanwege wegwerkzaamheden. Alhoewel het aan het begin van de weg duidelijk was aangekondigd, probeerden diverse fietsers en automobilisten toch of zij er door konden. Ze passeerden met een boog het hek op de weg en negeerden het waarschuwings- en verbodsbord. Uiteraard kwamen ze al snel weer terug. Het was daadwerkelijk een doodlopende weg.

Het is 7 oktober. Deze woorden zeggen eigenlijk al genoeg.
Wie herinnert zich niet de verschrikkelijke verhalen en beelden die onze huiskamers binnenkwamen? Hamasterroristen die kibboetsim binnenvielen. Een gruwelijke slachtpartij volgde. Zelfs op onschuldige baby’tjes.

Wat kenmerkt een christen-gelovige? Het zou best interessant zijn om die vraag eens uit te zetten. Zou ik het dan vaak horen dat de gelovige buurman of christelijke collega zo’n blij mens is? Dat vreugde en vrolijkheid zijn leven doortrekt?

Als je iets moois in het vooruitzicht hebt, dan praat je daar al dagen over. Je kunt je daar al helemaal op verheugen. Voor een kind kan dat een nieuwe fiets zijn. Hij praat er al dagen over en de spanning stijgt tot het moment aanbreekt dat hij daadwerkelijk trots als een pauw over straat rijdt. Of een nieuwe leaseauto. Je leest de recensies en je verdiept je altijd in alle mogelijkheden en features die de auto heeft. Tot het moment aanbreekt dat je met een onderdrukte glimlach in een blinkende bolide de straat in rijdt.

Een kras op jouw kostbare kompas. Wat kun je daar van balen. Zeker als het kompas emotionele waarde voor je heeft. Een familiebezit dat al generatieslang van vader op zoon wordt doorgegeven. Toch -kras of geen kras- het kompas wijst jou nog altijd de weg, dat vergoedt veel. Het zou een ander verhaal worden als de kompaswijzer niet meer doet waarvoor het is bedoeld.

Door de open ramen van het kleine kerkje waaien flarden muziek naar buiten. Gedragen zang. Een jonge heldere kinderstem samen met krachtige en ook oude stemmen.  Muzikaal misschien wat ondermaats. Toch raakt het me. Zijn het de woorden van het lied?

Als God bestaat, dan…
…zou Hij wel zorgen dat de oorlogen stoppen
…zou Hij wel zorgen dat er geen hongersnood meer is
…zou Hij wel zorgen dat er geen lijden meer is
Enzovoorts.
Wij bestrijden het kwaad vanuit ons idee van wat goed is en we nemen het God kwalijk dat Hij dat niet doet; anders was er immers geen oorlog, hongersnood, lijden etc. meer.
En als we ons focussen op ons eigen bestaan, dan had Hij toch wel kunnen voorkomen dat…
…ik gepest zou worden
…ik zou zakken voor dat examen
…ik was ontslagen
…mijn partner bij me weg is gegaan
…mijn ouders waren gescheiden

Relapse. Terugval in oud verslavingsgedrag. Tijdens mijn afstudeeronderzoek deed ik de interessante ontdekking dat de aanwezigheid van een steunende gemeenschap om een ex-verslaafde heen er absoluut toe doet. Zonder die steun, blijkt het risico op terugval beduidend groter.

Met de vakantietijd voor de boeg neemt de werkdruk af. Onze standaard manier van tijdsinvulling wordt doorbroken. Dat ervaren wij als rust. We staan even stil, we halen adem.

Hoor ik het goed? Zegt hij nu werkelijk dat God tóen Zijn goede werk in hem begon? Tóen. In die periode waarin het juist helemaal verkeerd ging? Toen hij vereenzaamde. Toen hij vastliep op school. Toen hij de vluchtroute koos. Een verslaving ontwikkelde.