Woord voor de wereld

‘Sommige dingen hebben een waarde en geen prijs.’ Met deze woorden onderstreepte de filosoof Kant (1785) de grote waarde van het menselijk leven. Een mens is uniek en onvervangbaar. De waarde van een mens is niet in euro’s uit te drukken. Onbetaalbaar.

’t Voelt absurd om in november na te denken over de zomervakantie van 2025. Toch worden de plannen al gesmeed. Waar anderen hier voorpret aan beleven, geeft het mij vooral stress.

Een beetje tegen wil en dank besluit ik mee te werken aan een onderzoek van de GGD. De gezondheidsmonitor die ik daarvoor moet invullen, is een compleet boekwerk. Het resultaat is verrassend. Ik word me ervan bewust hoe rijk, rijk, rijk ik gezegend ben.

De avond van mijn moeders sterven staat tot in het kleinste detail op mijn netvlies. Nu nog. Ruim dertien jaar na haar overlijden. Ik vond het heel heftig. Eigenlijk was ik zo bang. Doodsdreiging hing in de kamer.

Haar plekje in de kerk blijft steeds vaker leeg. Gaat ze afhaken? Ik neem me voor het haar te vragen. ‘Ik heb gewoon niet veel met God’, is haar nonchalante verklaring. ‘Hij is niet echt relevant in mijn leven.’

‘Als er al een God is, dan is Hij mij blijkbaar vergeten. Naar anderen kijkt Hij misschien om. Maar, ik heb het idee dat God totaal onbetrokken is op mijn situatie. De ellende is niet te overzien. De ene zorg is nog niet voorbij of de volgende dient zich aan.’

Zijn hart bonst van de schrik, als hij zijn bed uitglipt. Boze stemmen hebben hem wakker gemaakt. Op blote voeten stiefelt hij naar de slaapkamer van zijn ouders. Zachtjes opent hij de deur. Daar strekt hij zijn armen wijd uit en zegt op gedragen toon: ‘vrede zij ulieden’. 

Je wordt links en rechts ingehaald. De één haalt z’n bachelor. De volgende krijgt een goed betaalde baan. Voor jou is een simpele boodschap halen bij de supermarkt al een prestatie. Wat wordt de vraag dan prangend. ‘Waarom?’ En… ‘wat is de zin van mijn bestaan?’

Ineens liggen ze op tafel. Hilarische, dwaze dilemma’s. Trouwen op je 16^e of op je 46^ste? Eén oog of geen neus? Nooit meer vakantie, of altijd vakantie? Onze dochter legt de meest onmogelijke keuzes aan ons voor.

Nee, hij gelooft niet meer in God, vertelt hij me. Maar de christelijke normen en waarden draagt hij zeker een warm hart toe. Die geeft hij ook door aan zijn kinderen. Naastenliefde, trouw, betrouwbaarheid.

Onder het open raam hoor ik hoe de juf haar nieuwe groep 3 leerlingen meeneemt in de wereld van de taal. Ze flitst wat letters. En spelt samen met de kinderen het eerste woordje. Een lange rollende ‘r’, de korte klank ‘i’ en een ‘k’. Ja hoor, de kinderen komen er uit: ‘Rik’.

Even kijken of het kerkje open is. Voorzichtig duwt ze de klink naar beneden. Ja, de zware deur geeft mee. Nieuwsgierig stapt ze het kleine voorportaal binnen. Verrast blijft ze staan. Er wordt gezongen.